معرفی ظرفیت های کهگیلویه و بویراحمد در قاب عکاسان کشوری
یاسوج- مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کهگیلویه و بویراحمد از اجرای برنامه ملی هنری تور تخصصی عکاسی با حضور عکاسان برجسته کشوری در سطح این استان خبر داد.
جمشید و نوید محمودی در جدیدترین ساخته خود روستایی طراحی کرده اند که در دهه چهل از شهر های امروزی ایران پیشرفته تر است.

به گزارش خبرگزاری صدا و سیما 6 هفته ای می شود که صبح هر جمعه، قسمتی جدید از آخرین ساخته برادران محمودی با نام «یل» در سکوی نمایشی فیلم نت، قرار می گیرد. خط اصلی این درام اجتماعی مثل ساخته پیشین برادران محمودی، از حمله وحشیانه و تجاوز به یک دختر تغذیه می کند.
یل، اما نزدیک به ما نیست؛ قصه این سریال در دهه های قبل از انقلاب در یک روستا به نام پشته رخ می دهد، اما علاوه بر این فاصله زمانی، چیدمان و طراحی کلی یل است که این اثر را از ما دور می کند.
سازندگان، قصه و بازیگران را به یک فضایی که با نام روستای پشته طراحی شده کشانده اند، اما وقتی مخاطب با سریال همراه می شود، هیچ یک از نشانه ها، او را به یک روستای دهه چهل یا پنجاه ایران نمی برد. در روستای پشته ای که آقای محمودی طراحی کرده، نام ها مثل «غزل»، نام های رایج در دهه چهل یا پنجاه نیستند. همچنین در این روستا یک کافه رستوران شلوغ و پررفت و آمد وجود دارد که مردمش به راحتی انواع غذا ها از جمله چلوکباب و... را سرو می کنند.
در همین ابتدای سخن بهتر است از نویسنده و کارگردان بپرسیم، کدام روستای پشته مد نظرتان بوده؟ چرا اهالی روستای سریال شما کاملا تهرانی صحبت می کنند؟ اگر روستای پشته استان گیلان منظورتان است پس می بایست در گویش مردم حتی شده آوای گیلانی را می گنجاندید، اگر هم روستای پشته تایباد را برای سریال انتخاب کرده اید، باز هم مردم آنجا باید یک لهجه یا گویش خاص داشته باشند.
از هویت سازی ناقص در سریال که بگذریم، به اصل ماجرا می رسیم و آن هم غیرواقعی بودن این روستاست؛ آقای محمودی سعی داشته با انتخاب یک روستای مشخص روی نقشه نشان دهد که قصه ما در یک فضای خیالی مانند برره نمی گذرد، اما در اصل ماجرا، راه را گم کرده است.
سوال دوم؛ آقای محمودی چرا در روستایی که شما طراحی کرده اید، خبری از گاو و گوسفند و اسب و الاغ نیست؟ چرا در دهه 40 یا 50 مدنظر شما، درب تمامی خانه های روستا آهنی است؟ این خانه های مرتب با وسایل امروزی، شبیه خانه های روستایی آن دوران است؟ علاوه بر لهجه ها، لباس ها هم باید همینقدر تهرانی باشد؟ در روستایی که جمشید و نوید محمودی طراحی کرده اند، مردم بویی از فقر و نداری نبرده اند؛ همه مردم علاوه بر لباس های امروزی، ساعت مچی های مد روز هم در دست دارند.
باید از نویسنده و کارگردان پرسید؛ آقای محمودی تحقیق کرده اید و فیلمنامه نوشته اید؟ یعنی روستا های ایران پیش از انقلاب برق داشتند؟ در این روستا، چرا هیچ کس با اسب و الاغ رفت و آمد نمی کند و تقریبا بیشتر مردان موتورسوار هستند؟ در مسیر تحقیق فیلمنامه، برادران محمودی از چه کسانی مشاوره گرفته اند که در نهایت چنین روستای لاکچری را طراحی کرده اند؟ روستایی که امکانات درمانگاهی اش بیشتر از امکانات بیمارستانی شهر های بزرگ در آن زمان بوده است؛ می گویید نه! به دستگاه دیجیتالی کنار تخت غزل دقت کنید.
نکته ها در خصوص فضاسازی سازندگان یل بسیار، اما فرصت کم است؛ به همین دلیل باید دوباره بگوییم از ضعف طراحی فضا که بگذریم، به نواقص بسیار شدید قصه می رسیم. گویا استقبال مخاطب از صحنه های هیجانی، سوال برانگیز و خشونت آمیز پوست شیر به مذاق برادران محمودی خوش آمد و به همین دلیل آنها تصمیم گرفتند که اثر بعدی خود را هم صرفا با تکیه بر همین موقعیت های حساس پیش ببرند.
روی همین خوش باوری، قصه را اینطور برای مخاطب تعریف می کنند که غزل دختر دوست سهراب که از صبح تا غروب در کنار خانواده سهراب و همبازی دختر خواهر اوست، در مهمترین روزی که همه مردم روستا حتی مردم غریبه تر، برای جشن قهرمانی سهراب در رستوران هستند، در خانه مانده و برای پدرش غذا درست می کند و وقتی هم که میخواهد پیش پدرش برود و غذا را به او تحویل دهد، تجاوز و قتل صورت می گیرد.
باید گفت، آقای محمودی اگر می خواستید یک موقعیت برای تنها ماندن این دختر ایجاد کنید، بهتر بود شکل دیگری به قصه می دادید، زیرا این روایت، بسیار پیش پا افتاده و غیرقابل باور است. اکثر ما ایرانی ها بخاطر دورهمی ها و مهمانی ها، کار های روزمره خود را به زمان دیگری موکول می کنیم، اینکه غذا پختن غزل به روز دیگری موکول شود و او هم در جشن در کنار دیگر دوستانش باشد بسیار طبیعی است.
بدتر از این قصه ساختگی، ورود نوید محمدزاده در نقش سرگرد ملک به ماجراست؛ نقشی که با صحنه سازی هایش برای ارتکاب جرم توسط سهراب نقش منفی این سریال است، اما آقای محمودی در طراحی شخصیت و نقش ملک هم موفق نبوده است. این رئیس ژاندارمری که دنبال یک شخصی است تا حمله و تجاوز به غزل را به گردن او بیندازد و فرماندار وقت آن منطقه را از عزل فوری نجات دهد، در مسیر تحقیق خود با سهراب برخورد می کند؛ از آنجایی که او در زمان ناپدیدشدن غزل در روستا نبوده پس بهترین گزینه برای متهمی پرونده است؛ از این رو به صورت کاملا ساختگی، موتور و کفش های سهراب را به محل جرم می برد و از آنها عکس می گیرد، اما، اما باز هم سوال؛ این عکس ها کجا چاپ شد؟ چطور انقدر سریع چاپ شد؟ چرا دادستان نپرسید، با وجود آن همه جای پا در نقطه ای که غزل یافت شد، چطور رد کفش های سهراب انقدر واضح در تصویر دیده می شود؟ و در قسمت ششم هم دیدیم که خواهر سهراب برای دفاع از برادرش پای یک وکیل را به قصه باز می کند، این کمی غیرواقعی نیست؟ چطور روستایی های آن زمان با وکیل و ساز و کار قانونی انقدر آشنا هستند؟
از این موارد بگذریم، یک سوال هم باقی میماند؛ اینکه بابک حمیدیان چرا آمد و چرا رفت؟ در دیدار سعید قصه که بابک حمیدیان ایفاگر نقشش است، با مادرش، یک هم آغوشی اتفاق می افتد؛ گویا این هم آغوشی برای آنست که این صحنه یک بازنمایی واقعی از آخرین دیدار مادر و فرزند باشد، اما پس چرا حس این صحنه انقدر غیرواقعی است؟ چطور بازیگران متبحری مانند بابک حمیدیان و سهیلا رضوی نتوانسته اند حس واقعی در این صحنه القا کنند؟ گویا بابک حمیدیان فقط آمد تا مادر قصه اش را در آغوش بگیرد و فرصت برای برداشت های اینستاگرامی سازندگان یل مهیا باشد.
در واقع سعید دوست سهراب در دو قسمت ظاهر شد تا آقای نویسنده بتواند با او بازی کند و ذهن مخاطب را به این سو بکشاند که احتمالا مجرم سعید است و یا آمد تا یک فرصت به نوید محمودی بدهد برای آنکه با چند دیالوگ لوتی مرام سریال را برای مخاطب جذاب کند. صحنه قتل او هم با وجود خشونت بسیار، جز صحنه های بسیار مصنوعی فیلم بود.
تا اینجا از سازندگان یل سوال پرسیدیم، اما الان وقت آنست که یک توصیه هم برایشان داشته باشیم؛ سازندگان محترم لطفا کمی در محتوا و طراحی صحنه ها تجدید نظر کنید. شما در کدام کشور بزرگ شده اید که روستای 4 دهه پیش آن لاکچری تر از برخی شهر های امروزیست؟
نویسنده: زهرا علیزاده
{{name}}
{{content}}